Reisverslag

David en Monirah, 3 augustus 2009
Nederland , Moordrecht

Kulikayo!

Hallo Holland!

"Kulikayo!" Dat ene woordje klonk meteen weer zo bekend en vertrouwd. We hebben het de afgelopen 2 weken al heel vaak gehoord. "Welkom terug!" Ik had me voorgenomen vlak voor vertrek nog een berichtje te plaatsen op de site, maar het kwam er maar niet van...

Maandag op dinsdagnacht om 03.45 uur reed Frits met zijn busje voor om Ruben en mij op te halen. Hij had zojuist Marijke en Dirk al ingeladen. David reed met Lennert vanuit Gorinchem. Even voor de duidelijkheid voor hen die iets gemist hebben; David, Ruben en ik wilden dit jaar heel graag (voor de vierde keer) terug naar Oeganda om het project en vrienden te bezoeken. Om nog wat kleine dingen te regelen (bijvoorbeeld de school voor Godfrey), maar ook om nog wat meer van het land te zien. Dit keer niet een werkvakantie of een longterm periode op de berg tussen de kids, maar een verblijf in een hotel in Masaka. Vanwaar we makkelijk steeds op en neer kunnen reizen door de omgeving en waar we onze bagage kunnen achterlaten wanneer we voor een aantal dagen willen trekken. Lennert, Dirk en Marijke leek dit wel aantrekkelijk en zij zijn dus met ons mee. Voor Lennert en Marijke is het de eerste keer in Afrika. Dirk is in 2005 al een keer op werkvakantie geweest naar Kiwangala; Oeganda en het Afrikaanse leven zijn hem dus niet vreemd.

Voor het eerst vlogen we niet direct via Amsterdam naar Entebbe, maar reden we eerst naar Dusseldorf omdat een ticket voor Dusseldorf-Amsterdam-Entebbe aanzienlijk goedkoper was. Eerder weg dus dan normaal, maar wel om de ' normale' tijd aankomen; 20.15uur Oegandese tijd landen we op Entebbe airport. Mijn hart begon meteen sneller te kloppen. De heimwee was de afgelopen weken weer enorm toegenomen. Nu was het een beetje onwerkelijk na ongeveer 11 maanden weer de vreemde (en tegelijkertijd zo bekende) lucht op te kunnen snuiven, de rode aarde tussen mijn tenen te voelen en uit te kunnen proberen hoever mijn Luganda nog bij gebleven is. Op het vliegveld probeerden we meteen wat geld te pinnen, helaas. We zijn echt meteen weer terug; dat gaat zomaar niet... Ook mijn oegandese telefoonnummer deed het niet meer. Dan maar meteen naar de uitgang. In het donker zagen we daar 2 big smiles van mannen van ons hotel, zij stonden te wachten met een bordje SCHEP. "Welcome to Uganda!" Bij het hotel bestellen we de eerste mirinda fruity en nemen Marijke en ik nog even een kijkje op straat. Ik had mijn eerste vriend al weer gemaakt (" Nkwagala nnyo" - ihvj)... Tuurlijk, zou ik ook zeggen...

Woensdagochtend reed onze driver een half uur te vroeg (!!!) voor. Niet echt Afrikaans. Misschien kwam het door ons ongemakkelijke telefoongesprek de avond ervoor. Ik wilde een goede prijs en tijd afspreken, hij vroeg echter onredelijk veel en wilde veel te laat komen. Ik hing op. Na 15 minuten belde hij terug om toch maar op ons voorstel in te gaan. We reden in een keer door naar Masaka, waar we om ongeveer 13.00uur aankwamen. Onderweg kwamen we weer de bekende taferelen tegen, huisjes tussen bananenplantages, kinderen in uniformpjes met rugzakjes op en bekers in de hand onderweg naar school, mannen met fietsen vol matoke, vrachtwagens vol met koeien of eieren... Wat super gaaf weer terug te zijn!

Ook de gastvrijheid zouden we snel tegenkomen. Na een korte onderhandeling in het hotel en het uitstallen van onze bagage gingen we meteen even Masaka verkennen. We begroetten even onze internetmeiden, de mannen op de markt, de medewerkers van de supermarkt en David maakte even een praatje met zijn vriend de beveiliger. Op boda's kwamen we ook nog wat bekenden tegen. We kwamen vervolgens aan bij een moskee(-tuin) en we krijgen meteen de uitnodiging van een hartelijk man die op het terrein woont om thee te komen drinken. Het betrof een Aga Khan moskee. Aga Khan is de eretitel van de godsdienstige leider van de Nizari-tak van het ismailisme. Dit is de enige sjiitische stroming die tot op de dag van vandaag nog maar een imam kent. Nu hebben zij prins Shah Karim, Aga Khan IV als hun leider. De man liet alles zien, van zijn collectie boeken in huis tot de toren(klok) in de moskee. Dit terwijl zijn neefje uit Kenia (dat er logeerde) alle aandacht van Marijke kreeg.

Rond half 5 liepen we richting Uganda Child Care voor een volgende Mirinda Fruity. 's avonds in het hotel speelden iedereen nog een potje kaart en belde ik nog wat bekenden om af te spreken of om gewoon even te laten weten dat we veilig aangekomen waren. Tevreden terugkijkend op de eerste dag in Masaka, maar zeer nieuwsgierig naar wat de volgende zou brengen, stapte ik om 23.00uur naast Ruben in bed. Heerlijk om dit ook samen te kunnen beleven. Ik heb alle verhalen van vorige keren wel doorgegeven natuurlijk, en ook is Ruben hier wel geweest, maar niet op zo'n relaxte manier. Altijd moest er eigenlijk nog gewerkt worden. Ik kijk er naar uit om zoveel mogelijk van het land en de gastvrije bevolking te laten zien... zzzzz...

Donderdag de 23e, na de bank en de supermarkt is het dan zover, op weg naar Jireh! De kids weer zien en kijken wat er allemaal nog van het werk van David en mij is overgebleven. Bovendien: Godfrey weer zien! "Onze zoon". Ik had eigenlijk haast, hoewel dat natuurlijk niet kan in Afrika. Maar toch, hoe dichter de boda bij Kisagzi kwam hoe meer gespannen ik werd. Haast zenuwachtig... En ja, wat gebeurd er dan op zo'n moment? dan krijg je een lekke band, waardoor het nog langer duurt.. Amai.. Het laatste stukje dan maar lopen en bellen naar David die een boda voorop lag. Hij wacht met de rest bij mama Vivian. Daar vandaan is het nog 15 minuten lopen. Mama Vivi komt gillend op ons af. Ook Vivi staat op een afstandje hard te lachen om ons Mzungu's.

Een stukje verderop komt ons een fietser tegemoet. Hij slingert wat, heeft een petje op en kijkt naar beneden. Als hij nog wat dichterbij komt herken ik de bewegingen, maar de lengte en breedte kloppen niet... of toch? Ik roep: Gwe! (You!) Meteen wordt de fiets neer gesmeten en komt Godfrey de laatste paar meter met open armen op me afrennen. De stinkerd, hij probeerde gewoon verstoppertje te spelen.. Wat een stevige hug volgde, heerlijk! Hij was gegroeid zeg! (bijna 19..) Wauw! Volgens Ruben hadden we allebei tranen in onze ogen... dat zegt genoeg denk ik...

Godfrey was eigenlijk op pad gestuurd door Noah om wat boodschapjes voor school te halen (toevallig dus dat we hem tegenkamen), maar hij ging lekker met ons mee terug naar Jireh. We waren al gesignaleerd door de kids, nog voor we door het hek waren stonden er echt al heel veel kids om ons heen. Heel veel gelach, gejoel en heel veel knuffels. "Kulikayo!" Nu kon ik mijn tranen echt even niet meer tegenhouden... Dit was eigenlijk pas echt thuis... Vreemd hoe vertrouwd een plek zover van Nederland vandaan na 4 maanden al zo thuis kan zijn... en blijven! ook als je al bijna een jaar niet geweest bent.

We maken met zoveel mogelijk mensen even een praatje en delen aan sommigen wat pakjes uit. (Janne; Jane was heel blij met je pakketjes!) Salim, Frank, Charles, Meeme, ze waren er allemaal! Ook zagen we de baby van Noah en Esther (waar we vorig jaar op de bruiloft waren, David als bruidsjongen en ik als Matron en getuige). Vitor James, een mooi manneke, hopelijk passen de pakjes die we gaven. Ik zocht natuurlijk P7 op, vorig jaar mijn klas P6. Wat een herrie toen ik daar binnen liep! Wat een schatten! En wat we absoluut niet wilden gebeurde toch; we kregen een welkom. Noah werd bijna boos toen ik probeerde duidelijk te maken dat we dat liever niet wilden. Als hij apart gaat lachen en doordringend gaat kijken beledig je hem... mmm vervelend. We komen alleen maar langs om te groeten en te kijken, niet om te werken. Met de belofte dat het echt maar een korte assembly zou worden stemmen we tegen onze zin in toe. Een stukje verder zie ik ineens Uncle Willy staan. Verscholen achter Godfreys rug lopen we naar hem toe. Ruben staat hem meteen uit te leggen dat ik vandaag niet kon komen en Noah die er ook staat speelt het spelletje mee. "Oh sorry, sorry," zegt Willy... een heel verbaasd gezicht dus als ik ineens achter hem sta. Geweldig! Dat lachje van die kerel! Ook Innocent, Nsubuga en Bwete (docenten) lopen rond. Na het welkom van de kids, met zang en dans (en toch maar weer een beknopte toespraak van David en mij) en het voorstellen van our friends ; Lennert, Dirk en Marijke, gaan we verder... Ik ga nog wel een keer terug...

Bij het huisje van aunt Florence en Elisa (en hun kids Peace, Naba, Petra en Monirah) aangekomen zien of horen we in eerste instantie niets. Ze wisten ook niet precies wanneer we zouden komen, suprise dus! Binnen hoorde ik gekraai, dat moest Monirah zijn. Ik zag echter alleen Naba zitten, die toen ze me zag meteen aan d'r hoofd zat te krabben en begon te glimlachen. Florence kwam verbaasd naar buiten met inderdaad Monirah op haar arm. Petra's koppie kwam ook om het hoekje gluren. Zes bazungu in je tuin is ook niet niets... Al snel waren de meiden gewend en zaten we voor we het wisten op houten bankjes aan de soda. (Gasten 'moet' altijd iets worden aangeboden) Ook Elisa arriveerde. Ik was eigenlijk blij dat Florence niet wist dat we kwamen hnders had ze vast ook nog gekookt. Nu goed vullende donuts. Peace was in Masaka op school, ik had zijn schoolgeld betaald. Hij zit nu in P7. Wel was er een andere jongen, een broertje van Elisa. Elisa's vader was pas in Rwanda overleden.
Ruben was op het grandioze idee gekomen om om beschuit met muisjes mee te nemen vanwege de geboorte van Monirah. Beetje vreemd, maar wel lekker. Gek hoor om je naamgenootje dan eindelijk vast te houden. Onbeschrijflijk. Monirah zag er gezond uit, evenals Petra en Naba. Naba had een mooie kleur, weinig kapot gebeten plekken op haar armen, had nagenoeg geen schrammen op haar hoofd en krijste bijna niet. Nadat we alle cadeautje gegeven hadden gingen we terug. Zoals gewoonlijk liepen ze een stukje mee. We passeerden in het minidorpje een winkeltje. Elisa's winkeltje! Florence had al aan de telefoon verteld dat ze geld had gespaard van haar salaris en dat ze daar iets mee had gedaan. Ik had geen idee, maar dit was nooit in me opgekomen! Iedere maand maak ik 70.000 shilling over (nu met de gunstige koers ongeveer 25 euro) en 1x on de 3 maanden extra schoolgeld voor Peace. De 25 euro gebruiken ze voor eten etc. Zodat Florence niet hoeft te werken en voor Naba kan zorgen. Nu gebruiken ze daar dus ook een deel van om een heel klein winkeltje te huren. Van gespaard geld hebben ze de eerste inkopen voor verkoop gedaan. Ik ben super trots op deze schatten!

Onderweg naar het hotel kwamen we Apollo tegen (ex-docent op Jireh die nu een universitaire opleiding doet voor godsdienstonderwijzer). Wat een verbaasd gezicht en een echte Apollo hand/hug. Hij loopt stage op uncle Bwetes school, bij mijn oude S4 (nu dus S5) klas. Een stukje verderop komen we Mulindwa tegen op zijn boda. Bizar dat je in zo'n uitgebreide drukke stad zomaar in kleine achteraf astraatjes bekenden tegen het lijf loopt. Is dat dan weer dat toeval? Of hoe ik het vorig jaar vaker beschreef, God in cognito? Simanyi... (Ik weet t niet...) In het hotel aangekomen eten we wat en vraagt de hoteleigenaar hoeveel koeien Ruben wil hebben...

Vrijdag de 27e gaan we naar St. Kitovu, de grote katholieke kerk in Masaka. We krijgen net als in de moskee een uitgebreide rondleiding. Over het terrein, door de kerk en zelfs in bijbehorende drukkerij. In de kerk vond ik nog een boekje met liturgieen en liederen voor begrafenissen. Bovendien wist de man wie John Mary Waliggo was (een katholiek priester, overleden 2007) - emailadressen uitwisselen dus, handig voor de scriptie(s). Lennert en Dirk bespeelden nog het orgel, geweldig! 's Middags gingen we naar Kyabakuza om te wandelen en de moeder van Salim te zoeken en haar de foto's van vorig jaar te geven. Bij het huisje troffen we alleen Salims neefjes aan. Salims moeder lag in het ziekenhuis. Terug in Town deden Ruben, Dirk, Marijke en ik wat inkopen. Lappen (voor Tanzania), engelse bijbels en wat schoolspulletjes voor sommige kids. Ook nu kwamen we op straat wer een bekende tegen; Shalif, een van mijn examenleerlingen. 's Avonds gebruikte ik weer heel wat airtime, met name met Fredrick.

Zaterdagochtend gingen Ruben en ik even samen op pad. We zochten Brian op, kwamen Fredrick tegen, gingen naar het postkantoor om de P.O.Box van Elisa te verlengen en uit het niets stond Godfrey voor onze neus. Hij was bij zijn eventueel nieuwe school wezen kijken. We namen hem mee en gaven hem de foto's, brief en sweater van pa en ma. Vervolgens stuurden we hem op pad om wat schoolbenodigheden te kopen. Ondertussen gingen Ruben en ik met de S4 kids mee om hun schoolgeld en examens te regelen (webale nnyo uncle Ben). Shalif, Ronald, Esther en Peace, wat een hardwerkende studenten! Aan het eind van de middag toen iedereen in het hotel aan het luieren was liep ik nog een rondje door Town. Uiteraard niet zonder bekenden tegen te komen, ik liep Shadia en Barbra tegen het lijf. Leuk die meiden ook nog even te spreken, ze wonen tegenwoordig bij Jim en Robyn. Om 19.00uur schoof Brian gezellig aan en maakten we plannen voor onze trip naar Bushenyi, hij zal onze gids zijn.

Vanaf dit punt zal ik (nog) beknopter zijn. Niet alleen vanwege gebrek aan tijd, maar ook omdat het een veel te lang verhaal wordt/is.

Zondag de 26e: Het regent, dat is voor het eerst. jammergenoeg duurt het maar even. Oeganda heeft al een paar maanden enorme last van de droogte. Op het eerste gezicht zou je het niet zeggen, alles lijkt erg groen, maar als je goed kijkt is de bodem kurkdroog. We gaan naar de Mountain of the Lord Church. Van te voren hadden we duidelijk gemaakt geen welkom te willen, dat scheelde. Bij de kerk zagen we natuurlijk veel bekenden, waaronder Matovu, Geovia en baby Joanne. Ze zag er erg goed uit, als je niet beter zou weten zou je denken dat ze gezond is. Ruben en ik gingen na de kerk op een boda naar Ndegeya, naar Apollo. De rest kwam lopen, zo hadden wij wat extra tijd. Van ver kwamen de kleine kids van Apollo al op ons afrennen. Het was zoals gewoonlijk weer erg gezellig bij Innocent en Apollo. Echt een bezoekje na de kerk. Koffie en wat te eten De cadeautjes waren een enorm succes, alle kleertjes werden meteen gepast en de eerste balonnen meteen opgeblazen. Wat een feest. 's avonds stond alweer de volgende omtmoeting op het programma. Uncle Willy, die slechts anderhalf uur te laat was. 's avonds gingen Ruben en ik nog even in het donker op een boda naar pastor Kintu in Nakayba. De Kyabazala-zomergroep was op de terug weg en Amanda zat daarin, een medestudent uit Utrecht. Even kijken hoe die groep het gehad had dus.

(vanaf nu nog minder beschrijvingen) Maandag:
- 7.00uur Kintu belt - hij wil David nog begroeten en kwam dus ontbijten
- we gingen naar Kampala per matatu (klein busje)
- eerst bezochten we de Kasubi Thombs (de graven van de koningen van het Buganda-kingdom)
- 's avonds sliepen we in de dormitry van Red Chilli (een knus kampgebouwtje)

Dinsdag:
- op weg naar Murchison Fall park, safari!
- samen met Ian en Diane 2 Engelsen en Sula onze driver
- onderweg kwamen er weer heel veel tse-tse-vliegen ons busje binnendringen... blugh!
- na een stop in Masindi meteen de overweldigende watervallen bezichtigd en in de nevel ervan gestaan. Indrukwekkend!
- tijdens het avond eten op de rest camp (de camping middenin het park) zag Marijke ineens Jonathan staan. Joerie die we a; een aantal keren hadden geprobeerd te bellen bleek hier met Maggie en Jonathan en Milou te zitten. Gezellig!
- de eerste dag al meteen apen en nijlpaarden gezien, gaaf - dat beloofd wat voor de komende dag!

Woensdag:
- 6.00uur vertrek. we varen eerst de Nijl over. Dit keer wederom nijlpaarden, bavianen maar ook olifanten, heel veel giraffen, buffalo's, bijzondere vogels en zelfs de zeldzaam zichtbare leeuwen van erg dichtbij!
- na de lunch een boottocht richting de waterval. Wauw!

Donderdag:
- weer terug richting Kampala. Onderweg deden we de Rhino sanctuary aan. Hier leven de enige 7 neushoorns die Oeganda rijk is. Echt een bedreigde diersoort dus. Wat een imposante beesten zijn dat zeg. Bizar groot! Ze kunnen een hoorn krijgen van 1.53m groot! Ze lagen heerlijk te slapen waardoor we op 12m afstand mochten komen.


verder kom ik niet, we moeten gaan. Vanuit Moordrecht het vervolg van het verslag.
We hebben het geweldig! iedereen geniet volop. Ook onderling gaat alles super goed. We doen lekker allemaal waar we zin in hebben, soms met elkaar soms gesplitst. Dat gaat super.

Heel veel liefs van ons allemaal,
David, Lennert, Dirk, Marijke, Ruben en Monirah

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via Hallobuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag